“We zijn samen met alle kinderen, biologisch of niet, allemaal hetzelfde.”
Voor mij voelde dat helemaal anders.
Mijn moeder was ziek en ik wist dat ik afscheid van haar zou moeten nemen. Toen ik deze woorden hoorde, voelde ik weerstand. Hoe konden we hetzelfde voelen? Het ging over mijn moeder. Mijn afscheid. Mijn verlies. Natuurlijk zouden anderen ook verdriet ervaren, maar ieder vanuit een andere plek en een andere verbinding.
In de wirwar van emoties raakte ik verstrikt. Verdriet, boosheid, verwarring en weerstand liepen door elkaar heen.
In plaats van mijn grenzen aan te geven en woorden te geven aan wat er in mij leefde, trok ik me terug. Ik paste me aan en keerde naar binnen. De spanningen en stress namen toe en langzaam verloor ik de verbinding met het stiefgezin.
Gelukkig lukte het me wel om mijn aandacht te richten op de momenten met mijn moeder. Soms waren die klein en kwetsbaar, maar juist daarin vonden we elkaar. Die momenten hebben ervoor gezorgd dat we van hart tot hart afscheid van elkaar konden nemen.
Wat me later steeds duidelijker werd, is hoe verschillend mensen naar dezelfde situatie kunnen kijken.
Ik herinner me nog goed hoe de huisarts bij mijn moeder thuis aan tafel zat. Hij keek ons aan en zei: “Dat doen jullie goed zo samen. Mooi om te zien.”
Aan de buitenkant leek dat ook zo.
Onder de oppervlakte bewogen echter allerlei onzichtbare stromingen. Iedereen droeg zijn eigen verdriet, zijn eigen loyaliteiten, verwachtingen en pijn. Wat voor de buitenwereld harmonieus leek, voelde van binnen veel minder vanzelfsprekend.
De scheuren werden zichtbaar tijdens de uitvaart. We zaten letterlijk gescheiden van elkaar. Het stiefgezin aan de ene kant, wij aan de andere kant. Wat onder de oppervlakte al aanwezig was, werd opeens zichtbaar. Uiteindelijk ging ieder zijn eigen weg, verloren in zijn eigen rouwlandschap.
Pas later, tijdens mijn opleiding Land van Rouw, vielen veel puzzelstukken op hun plek. Door theorie, systemisch werk en vooral door zelf te ervaren, kreeg ik inzicht in wat er destijds gebeurde.
Met de kennis en ervaring die ik nu heb, zou ik sommige dingen anders aanpakken. Tegelijkertijd hebben juist die ervaringen mij gevormd. Ze geven mij als professional handvatten om anderen te begeleiden wanneer verlies en familieverhoudingen door elkaar heen gaan lopen.
Steeds meer mensen maken deel uit van een samengesteld gezin. En wanneer er een verlies plaatsvindt, brengt dat vaak extra vragen met zich mee:
Misschien herken je het gevoel dat iedereen verdriet heeft, maar dat dat verdriet niet hetzelfde is. Dat ieder vanuit een eigen plek kijkt, voelt en rouwt.
Rouwen in een samengesteld gezin vraagt soms om extra aandacht voor die verschillende perspectieven. Niet om ze gelijk te maken, maar om ze naast elkaar te laten bestaan.
Want verdriet verbindt ons vaak. En tegelijkertijd maakt het zichtbaar hoe verschillend onze verhalen zijn.
Bij Praktijk Adriëtte bied ik een specifiek traject voor volwassenen, ouders en gezinnen die te maken hebben met verlies in een samengesteld gezin. Vanuit mijn eigen ervaring én mijn opleiding Land van Rouw begeleid ik mensen die zoeken naar meer begrip, rust en verbinding binnen de complexe verhoudingen die verlies kan oproepen.
In dit traject is aandacht voor:
Wil je weten of dit traject bij jouw situatie past? Neem gerust contact op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek. Praktische informatie over het traject vind je op de pagina Tarieven & Begeleidingstrajecten.
