Het kompas van mijn vader vond ik terug na zijn overlijden. Ik herinner me nog hoe ik als kind onder de indruk was hiervan. Ik vond het mooi en het gaf me een avontuurlijk gevoel. Alsof je met dit kompas altijd weet welke richting je op moet gaan.
Voor mijn vader had het meer een esthetische waarde, alhoewel het wel vaak meeging als we naar het bos gingen. Ik heb me wel altijd afgevraagd of hij wel wist hoe hij het moest gebruiken. Naast het avontuurlijke gevoel wat het mij nu geeft, geeft het me ook binding met mijn vader en daardoor een warm gevoel. Onze dochter-vader relatie heeft onder druk gestaan en het was niet altijd gemakkelijk om elkaar te begrijpen. Door het leven heen zijn we beiden van koers veranderd, zijn we ver uit de richting geweest, maar op het einde van zijn leven toch weer dicht verbonden geweest.
We maken allemaal momenten mee waarop het vertrouwde wegvalt. Door verlies, ingrijpende veranderingen of gebeurtenissen die ons leven op zijn kop zetten. Momenten waarop je zoekt naar houvast, overzicht of een nieuw evenwicht.
Juist dan hoeft het niet te gaan over het vinden van de perfecte route. Soms begint het met stilstaan. Kijken naar waar je nu bent. Ruimte maken voor wat er is.
En ontdekken dat er, ondanks alles, nieuwe verbindingen kunnen ontstaan. Met anderen. Met het leven. Met jezelf.
Dat is ook wat ik in mijn praktijk in Grave wil bieden: een plek waar je niet hoeft te weten hoe het verder moet. Waar we samen kunnen onderzoeken wat zich aandient, zodat er stap voor stap weer vertrouwen, overzicht en richting kan ontstaan.
Jouw eigen kompas draag je altijd bij je. Soms heeft het alleen wat aandacht nodig om weer voelbaar te worden en richting te krijgen.
